សុខភាព

គ្រោះថ្នាក់ នៃការកង្វះជាតិកាលស្យូម…

រោគសញ្ញា និងគ្រោះថ្នាក់ នៃការកង្វះជាតិកាលស្យូម ចំពោះរាងកាយ

ក្នុងចំណោមសារធាតុចិញ្ចឹម​ និងប្រភពអាហារូបត្ថម្ភផ្សេងៗគ្នាមានជាតិខនិជមួយទៀត ដែលចាំបាច់សម្រាប់រាងកាយ។ តួនាទីរបស់វា គឺដើម្បីបង្កើតម៉ាសឆ្អឹង និងបន្ថយល្បឿននៃការពុក ខណៈពេលដែលបង្កើនកម្លាំងនៃរចនាសម្ព័ន្ធក្នុងរាងកាយ មិនថាអាយុប៉ុន្មានទេ ពួកគេសុទ្ធតែត្រូវការសារធាតុរ៉ែដូចជាកាល់ស្យូមដើម្បីរួមបញ្ចូល។

 

យើងទាំងអស់គ្នាដឹងហើយថា កាល់ស្យូមគឺជាសារធាតុរ៉ែសំខាន់បំផុតដែលជួយបង្កើតឆ្អឹង និងធ្មេញឱ្យកាន់តែរឹងមាំ។

ប៉ុន្តែជាមួយនឹងការពិតដែលយើងមិនអាចមើលឃើញ ឆ្អឹងនៅក្នុងខ្លួន (បើមិនរាប់ធ្មេញ) ដូច្នេះមានមនុស្សច្រើនធ្វេសប្រហែសក្នុងការបន្ថែមកាល់ស្យូមសម្រាប់រាងកាយ។ នៅពេលដែលម៉ាសឆ្អឹងត្រូវលូតលាស់ជាថ្មីម្តងទៀត ត្រូវតែរឹងមាំជាងមុន។

សញ្ញាគ្រោះថ្នាក់ដែលប្រាប់យើងថា រាងកាយរបស់យើងខ្វះជាតិកាល់ស្យូម

 

នៅពេលមនុស្សខ្វះកាល់ស្យូម រាងកាយនឹងបន្លឺសំឡេងតាមរយៈរោគសញ្ញាផ្សេងៗដូចជាខាងក្រោម ៖

– ហត់នឿយ

– អស់កម្លាំង

– គេងមិនលក់

– ស្បែក​ស្ងួត

– ក្រចកផុយ

ឬប្រសិនបើករណីអាក្រក់ជាងនេះទៀតនោះគឺ ជំងឺដែលទាក់ទងនឹងឆ្អឹង នឹងកើតឡើងដោយមិននឹកស្មានដល់ដូចជា ការឈឺសន្លាក់ ការរលាកឆ្អឹងខ្ចី ឬជំងឺពុកឆ្អឹង ដែលស្ថិតិបានបង្ហាញថា នៅពេលឈានដល់អាយុ ៣០ ឆ្នាំ

ចំនួនម៉ាសឆ្អឹងនឹងចាប់ផ្តើមបាត់ទៅវិញ។ ហើយវានឹងមាន ៥០ ភាគរយនៃស្ត្រី រួមទាំង ២០ ភាគរយនៃបុរសដែលមានអាយុលើសពី ៦៥ ឆ្នាំដែលមានរោគសញ្ញានៃជំងឺពុកឆ្អឹង។

Osteoporosis

១. គ្រោះថ្នាក់នៃជំងឺពុកឆ្អឹង

ការភ័យខ្លាចនៃជំងឺពុកឆ្អឹង និងរោគសញ្ញាកង្វះកាល់ស្យូម គឺជាគ្រោះថ្នាក់ដ៏ស្ងាត់ស្ងៀមពិតប្រាកដ ពីព្រោះជាធម្មតាមានអាយុចន្លោះពី ៣០-៣៥ ឆ្នាំ រាងកាយនឹងមានទាំងដំណើរការ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលថ្ងៃផុតអាយុរហូតដល់ ៤០ ឆ្នាំ ដំណើរការនៃការកាច់ឆ្អឹងនឹងចាប់ផ្តើមយ៉ាងច្បាស់លើសពីការបង្កើត ឬអាចនិយាយបានថា “ពាក់កណ្តាលជីវិតរបស់ពួកគេ ពួកគេទាំងអស់កំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការបំបែកឆ្អឹងគ្រប់ពេល” ។

ជំហានបន្ទាប់ គឺនៅពេលដែលឆ្អឹងបែកបាក់ឥតឈប់ឈរ យើងនឹងចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថាមានរចនាសម្ព័ន្ធផុយស្រួយនៅក្នុងខ្លួនយើង។ គ្រាន់តែរលាក់ ឬក្អក – កណ្តាសរហូតដល់រមួលមួយរំពេច វាគ្រប់គ្រាន់ហើយក្នុងការបំបែកឆ្អឹង។ ហើយវាក៏មានឱកាសខ្ពស់ផងដែរ ដែលការបាក់ឆ្អឹងទីពីរ ឬទីបីនឹងកើតឡើង។ រឿងតែមួយគត់ដែលមនុស្សអាចបន្ថយរោគសញ្ញាធម្មជាតិនេះ។ ដូច្នេះមានតែកាល់ស្យូមសម្រាប់ឆ្អឹងប៉ុណ្ណោះ។

២. អាហារសម្បូរជាតិកាល់ស្យូម

តាមពិតកាល់ស្យូម គឺជាអ្វីមួយដែលនៅជិតយើងជាងអ្វីដែលយើងគិត។ រឿងដំបូងដែលមនុស្សជាច្រើនគិត គឺប្រហែលជា“ ទឹកដោះគោ និងផលិតផលទឹកដោះគោ” ដែលមានជាតិកាល់ស្យូមខ្ពស់ ហើយងាយស្រួលរក។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់មិនមាមចំណូលទទួលទានទឹកដោះគោ អ្នកអាចសាកល្បងជាមួយនឹងអាហារដទៃទៀតដូចជា ត្រីតូចៗ បន្លែស្លឹកបៃតង ឬគ្រាប់ធញ្ញជាតិមួយចំនួន ក៏មានសារធាតុកាល់ស្យូមផងដែរ។

AHR0cHM6Ly9zLmlzYW5vb2suY29tL2hlLzAvdWQvNS8yOTE0OS9kcmluay1taWxrLmpwZw==

៣. ហេតុអ្វីបានជាយើងនៅតែប្រឈមនឹងកង្វះជាតិកាល់ស្យូម?

ក្នុងអាហារ ៣ ពេលដែលយើងញុំាក្នុងមួយថ្ងៃ ជាមធ្យមយើងទទួលបានកាល់ស្យូមតែ ៣៦១ មីលីក្រាមក្នុងមួយថ្ងៃ។

បើប្រៀបធៀបទៅនឹងបរិមាណកាល់ស្យូមដែលរាងកាយត្រូវការជារៀងរាល់ថ្ងៃ នោះគឺកុមារភាពត្រូវការប្រហែល ៨០០ មីលីក្រាម / ថ្ងៃ ក្មេងជំទង់ត្រូវការប្រហែល ១៣០០ មីលីក្រាម / ថ្ងៃ និងមនុស្សពេញវ័យត្រូវការជាតិកាល់ស្យូមប្រហែល ១.០០០-១.២០០ មីលីក្រាម / ថ្ងៃ ឬជាមធ្យមក្នុងរយៈពេលនៃជីវិតរបស់យើង“ ត្រូវការជាតិកាល់ស្យូមក្នុង ១.០០០ មីលីក្រាម / ថ្ងៃ” ។

នោះបង្ហាញថា ប្រសិនបើយើងរស់នៅមានភាពងាយស្រួល បរិភោគអាហារធម្មតាយើងនឹងខ្វះបរិមាណកាល់ស្យូមដែលរាងកាយគួរតែជាមធ្យម ៦៤០ មីលីក្រាមក្នុងមួយថ្ងៃ

ឬស្មើនឹងអ្វីដែលយើងត្រូវផឹកទឹកដោះគោឱ្យបានយ៉ាងហោចណាស់ ៣ កែវក្នុងមួយថ្ងៃ ដើម្បីទទួលបានជាតិកាល់ស្យូមគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបំពេញតម្រូវការ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់មិនប្រាកដថាពួកគេខ្វះជាតិកាល់ស្យូមឬអត់។ តើហានិភ័យនៃជំងឺពុកឆ្អឹងមានប៉ុន្មាន? ហើយត្រូវការថ្នាំ ឬថ្នាំគ្រាប់កាល់ស្យូម? អាចឆ្លងកាត់ការពិនិត្យរាងកាយជាមួយវេជ្ជបណ្ឌិតនៅជិតបំផុត៕

ប្រភព ៖ Sanook / Knongsrok

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *